Czeski Komitet Błękitnej Tarczy we współpracy z Archiwum Narodowym w Pradze, organizują już po raz drugi seminarium nt. „Ochrona dokumentów audiowizualnych i fotografii”, które odbędzie się dnia 9 października 2025 r.
Celem seminarium jest wymiana wiedzy i doświadczeń w zakresie pozyskiwania, konserwacji i ochrony prawnej, a przede wszystkim zabezpieczania i opieki nad materiałami fotograficznymi i filmowymi. W bloku porannym będą miały miejsce wykłady ekspertów, poświęcone m.in. warunkom klimatycznym w magazynach, pracy z uszkodzonymi taśmami filmowymi, czy zbiorom fotografii historycznych. W części popołudniowej odbędą się warsztaty praktyczne, dotyczące m.in.: identyfikacji negatywów i pozytywów. Całość zakończy wykład na temat ochrony praw autorskich do materiałów audiowizualnych. Seminarium skierowane jest do pracowników instytucji pamięci, archiwistów, kustoszy i innych ekspertów w dziedzinie opieki nad dziedzictwem kulturowym.

W dniach 26 i 27 czerwca w Viersen w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, odbył się już 58. Dzień Archiwów Reńskich. Organizatorem tej edycji corocznych spotkań archiwalnych w Nadrenii było Archiwum Powiatowe w Viersen,(Kreisarchiv Viersen) wspólnie z Centrum Doradztwa i Doskonalenia Archiwów LVR (AFZ).  Wydarzenie zgromadziło ponad 200 delegatów w miejskiej sali festiwalowej. 
W trzech sekcjach uczestnicy zgłębiali różne obszary współczesnej pracy archiwalnej, której zarządzanie jest kluczowe dla obecnego i przyszłego znaczenia archiwów w społeczeństwie demokratycznym.
Pierwsza sekcja dotyczyła archiwów jako miejsc przechowywania i ochrony dóbr kultury, koncentrując się na nowych koncepcjach budowlanych i współczesnych budynkach użytkowych. Jedna z prezentacji przedstawiła przykład nowo wybudowanego Archiwum Diecezjalnego Biskupów w Akwizgranie, mieszczącego się w kościele parafialnym św. Pawła. Oprócz tego konkretnego projektu budowlanego w Nadrenii, zaprezentowano nowe koncepcje budowlane dla magazynów i archiwów, torując drogę tzw. „centrom zbiorów” do użytku wielu instytucji artystycznych i kulturalnych.

W programie Walnego Zgromadzenia Czeskiego Stowarzyszenia Archiwalnego, jakie odbyło się jeszcze w kwietniu 2025 r., tradycyjnie miało miejsce wystąpienie dyrektora Departamentu Administracji Archiwalnej i Służby Dokumentacyjnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Daniela Doležala, któremu podlegają wszystkie archiwa państwowe w Republice Czeskiej. W swoim przemówieniu, które sam określił mianem „raportu”, przedstawił najważniejsze, według niego, wyzwania i problemy, przed jakimi w najbliższych latach staną archiwa historyczne. Przyjrzyjmy się kilku z tych zagadnień.
Na początku wystąpienia Daniel Doležal – odpowiednik polskiego Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych – wyraził zadowolenie z „korzystnej i owocnej współpracy pomiędzy ministerstwem a Czeskim Stowarzyszeniem Archiwalnym”, w ramach której przeprowadzono szereg spotkań i debat nad rozwojem czeskiej archiwistyki. Ważne dla niego były też częste odwiedziny w archiwach i osobiste kontakty, podejmowane w poszukiwaniu „optymalnej płaszczyzny dla naszej dziedziny, konsensusu, który może stać się solidnym fundamentem dalszego istnienia”. W stale i szybko zmieniającym się świecie archiwistyka winna wypracować solidne podstawy, w oparciu o które będzie można „udowodnić społeczeństwu nieodzowność archiwów i archiwistów”. Zauważył przy tym, że niezmiennym elementem pozostaje fakt, „że praca archiwalna nigdy, pod żadnymi rządami (…), nie miała należnego priorytetu ani społecznego wsparcia”.

Takie historie niestety się zdarzają – katastrofy i pożary w archiwach: Kolonia 2009, Kraków 2021 i obecnie Düsseldorf. Pożar, który miał miejsce 19 maja 2025 r. w centrum utylizacji odpadów w szpitalu Florence Nightingale w Kaiserswerther Diakonie w Düsseldorfie, szczególnie dotknął archiwum budynku i skład muzealny Fundacji Kultury Fliedner. Cenne dobra kultury i dokumenty historyczne zostały zniszczone lub poważnie uszkodzone. Fundacja ma długą i zacną historię wpisującą się w historię Düsseldorfu.  Pastor Theodor Fliedner i jego pierwsza żona, Friederike Fliedner, otworzyli Dom Macierzysty w Kaiserswerth w październiku 1836 r. – pierwszą na świecie instytucję diakonatu. Niezamężne kobiety uczyły się tam zawodu pielęgniarki i opiekunki do dzieci. Jednocześnie mieszkały razem jako diakonisy we wspólnocie Domu Macierzystego. Kobiety rozwinęły silną wspólnotę wiary, życia i służby. Fliednerowie wcześnie znaleźli praktyczne rozwiązania potrzeb społecznych. Z biegiem czasu  rozwinęło się to w nowoczesne i zróżnicowane przedsiębiorstwo społeczne, w którego skład wchodziły różne szkoły, w tym szkoła pielęgniarska), a także inne placówki kształcenia  i szkoleniowe, służba wsparcia dla młodzieży i rodzin oraz szpital Florence Nightingale, wybudowany w 1975 r.