Dnia 9 listopada 2020 r. Międzynarodowa Rada Archiwów (International Council on Archives - ICA) i Stowarzyszenie Archiwistów Latynoamerykańskich (Asociación Latinoamericana de Archivos - ALA) ogłosiły na swoich stronach internetowych podpisanie umowy w zakresie strategii komunikacyjnych i marketingowych oraz związanych z tłumaczeniami na język hiszpański profesjonalnych treści opartych na podstawach programu szkoleniowego MRA.

W listopadzie 2018 r. w trakcie Międzynarodowego Kongresu Archiwów w  Yaoundé w Kamerunie Komisja Programowa Międzynarodowej Rady Archiwów postanowiła powołać Grupę Ekspertów ds. Ludności Autochtonicznej (Expert Group on Indigenous Matters -EGIM). Inspiracją dla zajęcia się zagadnieniami ochrony archiwalnej kultur autochtonicznych jest Deklaracja Narodów Zjednoczonych w Sprawie Praw Ludności Tubylczej z 13 września 2007 r. (United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples (UNDRIP) on 13 September 2007.) Na poczatku 2019 r., złożony z przedstawicieli ludów tubylczych z całego świata, komitet ad hoc przygotowywał dokumenty programowe, które miały stać się podstawą do działania nowopowołanego ciała MRA. 25 października 2019 r. na dorocznej konferencji MRA w Adelajdzie w Australii doszło po raz pierwszy do spotkania, określonego przez organizatorów jako szczyt w sprawach autochtonicznych (tubylczych).  Szczyt został zorganizowany we współpracy Międzynarodowej Rady Archiwów, Archiwów Narodowych Australii, a koordynowała go nowoutworzona grupa ekspertów.

Sytuacja epidemiologiczna, jaka dotknęła cały Świat nie pozostała bez wpływu na działalność archiwów i stowarzyszeń archiwalnych, które redukują swą aktywność zewnętrzną, jak również rezygnują z organizacji, lub przesuwają terminy wielu tradycyjnych, cyklicznych wydarzeń. Tak jest w Polsce, tak również dziej się w Czechach. Największym wydarzeniem archiwalnym w Czechach jest ogólnokrajowa Konferencja Archiwalna, odbywana co dwa, za każdym razem w innym, ważnym ośrodku historycznym. Gromadzi ona zawsze ponad 500 archiwistów z Czech oraz wielu gości zagranicznych, którzy przez dwa dni debatują nad najważniejszymi problemami i zagadnieniami czeskiej, ale i światowej archiwistyki. Najbliższe takie zgromadzenie – a więc XIX Krajowa Konferencja Archiwalna – było zaplanowane na kwiecień 2021 r. w Pardubicach. Jednak po szeroko zakrojonej dyskusji w ramach Stowarzyszenia Czeskich Archiwistów, głównego organizatora tej imprezy, zdecydowano o jej przesunięciu aż do roku 2023. Głównym powodem jest utrzymująca się niepewność co do aktualnej sytuacji epidemiologicznej i konieczność rozstrzygnięcia wszystkich kwestii związanych z organizacją Konferencji z dużym wyprzedzeniem.

Miejmy nadzieję, że tak odległy termin Konferencji będzie możliwy do zrealizowania bez żadnych ograniczeń

Więcej: Zápis č. 24 z řádné schůze výboru České archivní společnosti konané dne 17. září 2020  ve Státním okresním archivu Cheb (pdf).

oprac. Ivo Łaborewicz

AP Wrocław O/Jelenia Góra

Martyna Znamirowska

Wieczorem 1 listopada 2020 r., a więc w uroczystość Wszystkich Świętych, po długich zmaganiach z przewlekłą, ciężką chorobą, odeszła od nas Martyna Znamirowska, historyk, archiwistka, długoletnia pracownica Archiwum Państwowego w Zielonej Górze, od wielu lat aktywnie działająca w ramach Stowarzyszenia Archiwistów Polskich, niezawodny przyjaciel, niezwykle dobry Człowiek.

Urodziła się 10 stycznia 1964 r. w Kielcach. Od 1966 r. zamieszkała w Zielonej Górze, gdzie w 1983 r. ukończyła I Liceum Ogólnokształcące, a następnie podjęła studia na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu we Wrocławiu. Tam, w trakcie pięcioletniej nauki, nie tylko zdobyła gruntowne wykształcenie w zakresie badania dziejów – zwłaszcza okresu nowożytnego, ale poznała podstawowe zasady archiwistyki, uzyskując w 1988 r. tytuł magistra historii ze specjalizacją archiwalną.

Powróciwszy do Zielonej Góry jeszcze w 1988 r. zatrudniła się w tamtejszym Archiwum Państwowym, mającym wówczas swoją siedzibę w pałacu w nieodległym Starym Kisielinie. Od razu dała się poznać jako osoba niezwykle rzetelna, pracowita i jak napisał jej dyrektor „całym sercem oddana sprawom archiwalnym”, praktycznie do ostatnich chwil, dopóki pozwalało Jej na to zdrowie... Był w tym nie tylko niezaprzeczalny heroizm, co ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności za pracę, ale również i wielkie umiłowanie zawodu.