Rząd Ukrainy podjął kolejny strategiczny krok na drodze do stworzenia nowoczesnego, przejrzystego i zaawansowanego technologicznie archiwum cyfrowego kraju: Ukraina stworzy „Jednolity Państwowy Rejestr Elektroniczny Krajowych Zasobów Informacji Archiwalnych” (Єдиний державний електронний реєстр національних архівних інформаційних ресурсів).

Najstarszy dziennik francuski Le Figaro obchodzi w 2026 r. jubileusz dwóchsetlecia istnienia. Gazeta została złożona w 1826 r. przez dziennikarza Maurice Ahoy oraz polityka Etienne Arago. Na rynku wydawniczym pojawiła się jako czterostronicowe pismo satyryczne, które już po dwóch miesiącach zostało sprzedane nowemu właścicielowi Auguste Le Poitevin de L’Égreville. Nazwa nawiązywała do postaci bohater sztuki Pierre`a Beaumarchais "Wesele Figara”. Figaro wypowiedział kwestę będącą mottem  nowego czasopisma: „"Bez prawa do krytyki nie ma prawdziwej pochwały".  W 1827 r. Victor Bohain, kolejny właściciel,  zatrudnił pierwszego redaktora naczelnego. W 1832 r. w Le Figaro pojawiła się pierwsza reklama. Czasopismo w tym okresie ukazywało się nieregularnie. W 1835 r. z czasopisma satyrycznego zmieniło się na zaangażowane politycznie po stronie monarchistów. Ukazywało się nieregularnie by 1845 r. zniknąć zupełnie. W 1854 r. czasopismo przejął Jeana Hippolyta Augusta Delaunay z Villemessant i Figaro zaczął ukazywać się najpierw jako tygodnik, a od 1866 r. jako dziennik, który osiągając 56 tys. nakładu znalazł się w czołówce paryskiej prasy. W różnych okresach z dziennikiem związani byli Honoré de Balzac, Émile Zola, Alexandre Dumas, Victor Hugo. W czasie Komuny Paryskiej uznano dziennik za burżuazyjny i nie mógł się w trakcie jej trwania ukazywać. 

Narodowe Archiwa Japonii planują w 2026 r. zakończyć budowę nowego gmachu archiwalnego w Tokio. Oddanie go do użytku sprawi, iż instytucja ta będzie posiadać trzy lokalizacje: stary Główny Budynek w Tokio, jego Oddział Tsukuba oraz w tej nowej budowli.

Narodowe Archiwa Japonii (National Archives of Japan / 独立行政法人国立公文書館, Dokuritsu Gyosei Hojin Kokuritsu Kōbunshokan), to instytucja wydzielona, powołana do gromadzenia, przechowywania i udostępniania dokumentów historycznych wytworzonych przede wszystkim przez rząd Japonii. Od połowy XIX w. dokumenty administracyjne były gromadzone oddzielnie przez każde ministerstwo. W 1873 r. powstał zalążek biblioteki rządowej, która w 1885 r. stała się biblioteką gabinetową (Naikaku Bunko), będąc wiodącą tego typu instytucją w kraju, specjalizującą się w gromadzeniu starożytnych japońskich i chińskich książek i materiałów archiwalnych. W 1959 r. przewodniczący Rady Naukowej Japonii wydał decyzję ustanawiającą Archiwum Narodowe, celem zapobieżenia rozproszenia i utraty dokumentów urzędowych oraz ułatwienia do nich publicznego dostępu. W 1998 r. w prefekturze Ibaraki utworzono dla tego Archiwum Ooddział Tsukuba (Tsukuba Gakuen Toshiwas), celem poszerzenia bazy magazynowej i poprawy warunków dla przechowywania materiałów archiwalnych. Z czasem jednak i ta dodatkowa lokalizacja stała się niewystarczająca.

W dniu 3 lutego 2026 r. odbyło się robocze spotkanie przewodniczącego Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy Anatolija Chromowa z przedstawicielkami Narodowego Archiwum Szwecji (Riksarkivet) — Karin Åström Iko i Johanną Fries Markiewicz. W spotkaniu, na którym omawiano perspektywy współpracy ukraińsko-szwedzkiej, w szczególności w przygotowaniu wspólnego projektu i wymianie doświadczeń w zakresie pracy archiwów w warunkach wojennych i kryzysowych, wzięli także udział kierownicy państwowych instytucji archiwalnych oraz przedstawiciele branży archiwalnej.