W dniu 3 lutego 2026 r. odbyło się robocze spotkanie przewodniczącego Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy Anatolija Chromowa z przedstawicielkami Narodowego Archiwum Szwecji (Riksarkivet) — Karin Åström Iko i Johanną Fries Markiewicz. W spotkaniu, na którym omawiano perspektywy współpracy ukraińsko-szwedzkiej, w szczególności w przygotowaniu wspólnego projektu i wymianie doświadczeń w zakresie pracy archiwów w warunkach wojennych i kryzysowych, wzięli także udział kierownicy państwowych instytucji archiwalnych oraz przedstawiciele branży archiwalnej. 

Europejska Branża Regionalna - European Branch of the International Council on Archives (EURBICA) jest jedną dwunastu branż regionalnych Międzynarodowej Rady Archiwów. W obecnej formie funkcjonuje od 2016 r., kiedy została reaktywowana i opracowano nową konstytucję organizacji, zatwierdzoną 9 czerwca 2018 r. EURBICA funkcjonuje od 2001 r. , kiedy na zebraniu inauguracyjnym we Florencji 29 maja archiwiści europejscy postanowili utworzyć regionalny europejski oddział.
Przyjęta w 2018 r. konstytucja reguluje podstawowe zasady funkcjonowania organizacji. Z zasady wszyscy członkowie EURBIBA zamieszkali lub pracujący w Europie mają prawo brać udział w Walnym Zgromadzeniu, które określa politykę i działalność EURBICA, weryfikuje sprawozdania z działalności składane przez Zarząd. Walne zgromadzenie wybiera członków zarządu i  z rekomendacji Zarządu zatwierdza nominację na Przewodniczącego Zarządu. Zwyczajne posiedzenia Walnego Zgromadzenia będą odbywać się co dwa lata za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Nadzwyczajne posiedzenia w formie bezpośredniej mogą być zwoływane przez Zarząd lub na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków z prawem głosu. Składka wpłacana przez członków indywidualnych na MRA uprawnia do aktywnego członkostwa w EURBICA.
EURBICA realizuje ogólne cele Międzynarodowej Rady Archiwów (MRA) w Europie oraz reprezentuje poglądy i priorytety członków regionu przed MRA. Jest związana ogólnymi postanowieniami statutu MRA. Wspiera ludzi, społeczności i podmioty w branży archiwistycznej w Europie poprzez współpracę, solidarność zawodową i dzielenie się wiedzą specjalistyczną. Jej celem jest waloryzacja, ochrona i promowanie dostępu do archiwów w Europie i kluczowych zasobów związanych z historią Europy. Dąży do zapewnienia demokratycznej, inkluzyjnej i dynamicznej przestrzeni dla rozwoju zawodowego, dyskusji i wzrostu środowiska archiwalnego.

23 stycznia 2026 r. pracownicy departamentu archiwizacji Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy wzięli udział w internetowym seminarium szkoleniowym pt. „Zachowanie materiałów archiwalnych i gotowość na sytuacje nadzwyczajne”, zorganizowanym przez Narodowe Archiwum Japonii (NAJ, National Archives of Japan, (独立行政法人国立公文書館, Dokuritsu Gyosei Hojin Kokuritsu Kōbunshokan).
Prelegentami wydarzenia byli przedstawiciele centralnych archiwów Japonii, Filipin, Malezji, Indonezji, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, którzy podzielili się doświadczeniami swoich krajów w zakresie ochrony archiwalnych zasobów informacyjnych i przygotowania na sytuacje nadzwyczajne.
W szczególności uczestnicy seminarium zaprezentowali wiodące metody naprawy, renowacji, przechowywania i digitalizacji różnego rodzaju dokumentów archiwalnych; omówili zasady minimalnej ingerencji i łączenia tradycyjnych technik z nowoczesnymi technologiami. W trakcie szkolenia przeanalizowano zalety i wady kopii cyfrowych w porównaniu z mikrofilmami zabezpieczającymi oraz organizację, na różnych kontynentach, oznaczania archiwów i innych budynków kulturalnych i artystycznych znakiem „Błękitna Tarcza”.

Ukraina przygotowała wniosek do Niezależnej Międzynarodowej Komisji Śledczej ds. Ukrainy (The Independent International Commission of Inquiry on Ukraine) przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego. Przy wsparciu Państwowej Służby Archiwalnej Ukrainy, organizacja społeczna Fundacja Wspierania Badań Podstawowych (Фонд підтримки фундаментальних досліджень) udokumentowała rażące naruszenia przez Federację Rosyjską norm międzynarodowego prawa humanitarnego, które przejawiały się w szeroko zakrojonym, nielegalnym przywłaszczeniu dokumentów Narodowego Zasobu Archiwalnego Ukrainy i państwowych instytucji archiwalnych podczas nielegalnej tymczasowej okupacji Autonomicznej Republiki Krymu, od 2014 roku.